13/4/2007 - VE BİRAZ MOLA...

Yaşamımda bir çok güzelliğin erken gelen sonlarına alışmış birisi olarak blog maceramın da sonuna geldiğime inanıyorum….

Duygularımı ve içimde sızı haline gelmiş, ender insanlara anlatabildiğim hislerimi siz değerli

Blogcu arkadaşlarımla paylaşmak güzeldi…

Yorumlarıyla beni hiçbir zaman yalnız bırakamayan tüm gönül dostlarıma canı gönülden teşekkür ediyorum, çok güzel saatler geçirdiğim bu sayfada, bir süre, hatta uzun bir süre yazı yayınlıyamıyacağım ….  ama, fırsat buldukça yorumlarımla buralarda olduğumu hissettirmeye çalışacağım, yazılarını büyük bir zevkle takip ettiğim dostlarımı her zaman ziyaret edeceğim…

Bilemiyorum, belki eskisi gibi geniş zamanlara sahip olursam, yeniden kaldığım yerden devam edeceğim… Sevgi, dua ve muhabbetle…Allah’ a  ve dostlarına emanet olun..

30/3/2007 - KANDİLİNİZ MUBAREK OLSUN...

Tüm ibadetlerimizin kabul olduğu, günahlarımızdan arınmamıza vesile olacak olan gözyaşlarının yüreğimizden taşıp gelen dualarımıza yoldaşlık ettiği bir gece geçirmeniz dileği ve duası ile ….  gönlünüz huzurla dolsun….. Kandiliniz mubarek olsun…

16/3/2007 - HAYELLER VE GERÇEKLER...

Düşlerimiz ve uğruna bir ömrü değer biçtiğimiz hayallerimiz… ve gerçeğe dönüşme beklentisi içerisinde yani, zamanı hazımsızlığın, sabırsızlığın yaşanmışlıklarında kavrulan, kavruldukça olgunlaşan ruhlarımız….

Hayal etmek, umut beslemekdir…. Umut beslemek, zamanın tarlasına yaşayacak olduğumuz mutlu günlerin  fidanlarını dikmek demektir… sonrasında o fidanları, bazen heyecanla bazen kaygıyla, bazen sevinç bazen hüzün gözyaşlarıyla sulamak gerektir….… Bazen gerçeklerin acımasızlığından bazen, yaşam şartlarının katılığından ve bunların doğurduğu düş kırıklıklarından korumayı…  bilinmezliklerin karamsarlığa davet eden basitliklerine karşı direnmeyi gerektirir… Hayellerin ancak bu zorluklara göğüs  gerdiğin nisbette gerçekleşir… Unutma, bu macerada, korku ve sevinç, arzu ve tutku senin her daim peşindedir..

Bilmeliyizki, hayellerimize ve hedeflerimize kavuşana kadar huzursuzuz, yolumuz uzun…. Bu gerçeklerin arasında yaşamaktan memnunmusun? Şayet memnun değilsen….. bu huzursuzluktan kaçmak, basitliklere sarılıp yaşamak, kendimize ihanettir bunu biliyormusun????

Sen sen ol hayellerinden vazgeçme, basitliği seçip kendine ihanet etme… o güzel hayellerini,  cücelerin dev gibi görünen gölgelerinden korkup terk etme, vazgeçme…….  sahip olabileceğin güzel günlerin fidanlarını, düş kırıklıkları bahçesine gömme….  Ve unutma… şayet cesursan, YAŞAMIN, içinde bulunduğun şartlarla değil, cesaretle arkasında durduğun hayellerinle şekillenir ve güzelleşir….

Korku ve endişenin tutsaklığında, engel ve zorluklara göğüs gerememenin korkaklığında yaşamış olduğun hayat sence ne kadar değerlidir???  Ve hayat bu korkaklığınla sana, zilletten başka ne verebilir??? Zillet ise bir ömür boyu, acı, gözyaşı ve basitlikten başka neler doğurabilir???

Sennnn…..  cesaretin kadar güçlü, sahip olduğun hayellerin kadar değerlisin… yani hayellerin, hedeflerin ve onları gerçekleştirecek cesaretin yoksa koskoca bir HİÇSİN….  Şimdi söyle bana ne olur, bu korkaklığın esaretinde ne kadar yaşayabilirsin? Kendine ve insanlığa ne kadar hizmet edebilirsin?

Ve hayellerine dikkat et…..  sana baş edilmiş nimetler karşısında nankör olma…. Bir adım dahi olsa, kadere isyanın sınrlarını aşma…….

Ve öyle dilekler  yada hayeller vardır ki,duyduğunda hayatta başka bir şeye sahip olmanın hayalini kurmaktan utanırsın…….  Mesela;

Bir suçlu vicdanı tarafından azad edileceği anı…

Bir yaşlı, isyan etmeden,  acılar içerisinde kıvranan yıpranmış bedeninin huzura kavuşacağı mekanı… yani mezarını…..

Bir idam mahkumu, yağlı ilmekten kurtulacağı ve afedileceği zamanı…

Bir gurbetçi, vatan hasretinin biteceği, bir türlü alışamadığı yabancı yüzlerin, farklı dünyaların, maneviyatsız ve inançsız kalabalıkların soğukluğundan uzaklaşacağı, hasretle sevdiklerine kavuşacağı günü ve anavatanına ayak bastığında, kutsal saydığı, belki bir ömür bagrında hasretini taşıdığı vatan topraklarına  secde edeceği anı hayal eder….

Veeee…….. Azrailin ünüformalı bir asker kılığında dolaştığı, savaş mermilerinin hiç adres sormadan, Azraile hizmet  edercesine suçsuz bedenlere saplandığı, her yerden acı çığlıkların yankılandığı bir şehirde…… hayal………… silahların susmasıdır, Azrailin yaşadığın topraklardan uzaklaşmasıdır, çığlık ve feryadların sukut bulmasıdır… barış güvercinlerinin gökyüzünde korksuzca uçuşmasıdır… korku ve endişeden uzak, mutlu ve huzurlu günlere kanat çırpmasıdır…. Ve yine böyle bir coğrafyada hayal….  bir BABANIN evinden dışarı çıkarken bir daha sağsalim geri döneceğinden, döndüğünde çocuklarını yaşıyor, koşuyor ve gülüyor görebileceğinden emin olmasıdır….   

Anlıyormusun??? Hissedebiliyormusun??? İşte hayellerini bu gerçekleri göz ardı etmeden belirlemelisin, bunlara  benzer sıkıntıların yoksa şayet, önce şükretmelisin,  ondan sonra dilemelisin yada hayal etmelisin….. Ve yüreği olan hiç kimse bu yaşanılan gerçekleri göz ardı ederek, sahip olduğu, bombalanma endişesinden uzak, ailesiyle saadet içerisinde yaşadıkları evlerinin yerine, daha geniş ve bahçeli evleri…..yada renginden sıkıldığı ithal arabasının bir üst modelini hayal etmesin… Kendi dünyasında yaşayan, acılarının dinmesi, acizliğinin sona ermesi için  ölümü arzulayan yaşlı insanı, vicdan azabı çeken suçluyu, vatan hasretliği çeken uzaklardaki dostunu, savaşın tüm çirkinliğini ve korkusunu içinde hisseden ve acımasızlıgın ortasında kalmış hiçbir şeyden habersiz masum çocukları, katil mermilerinin varlığını  ensesinde hisseden anaları, babaları ve bu insanların kurdukları hayelleri görmezden gelmesin…. Nankörlük etmesin…. Şüküretsinnn  alışık olmasada, bir kezde olsa onlar için hayal etsin ve dilesinnnn…..

                                                                          Yako

7/3/2007 - AYNALAR DÜN GECE KULAGIMA ZAMANI FISILDADILAR...

ZAMAN onu tam anlamıyla anlayıp, hakkıyla tarif edebilmemiz için, bedel olarak bir sürü şey ödememiz gerekir daima…

Aynalara baktığımızda, yüzümüzdeki çizgilerde, yaşanılmışların acısı, kaygısı, telaşı, korkusu, hüznü, sevinci, ümidi, ve huzuru… hepsini görebilmeliyiz…

Aynalara bakmak, görünen surette geçmişin izlerini aramak…bu o kadar zordur amma,  bir o kadar da keyifli… Bunu yaparken, yani aynaya bakıp, yüzümüzdeki çizgilerde zamanı anlamaya çalışırken, bazen yaşanılmışların, yada yaşanılamamışların hüznü kaplar yüreğimizi, anlamsız bir korku sarar bedenimizi, pişmanlıklar ve keşkeler kemirir beynimizi… dedim ya bu biraz cesaret işidir ve  hissedilenler zamanı anlayabilmek için peşin peşin ödenilen bedellerdir… ve aynalar…yaşanılanların en doğru şahididir… yalansız ve cesurca, gerçek bir dost kadar dürüst  söyler hakkımızdaki her şeyleri…  ve en doğru şekilde  gösteriri zamanın bize verdiği gerçekleri…

Aynanın karşısında zamanda yolculuk…

Neler görüyorsunuz aynada ? Aynalar dünden bugüne neler gösteriyor bize? Neler geliyor aklımıza? Ve hangi duygular, akıyor sadrımıza, geçmişimizden şimdimize…

Yaşanılmış, geçmişte kalmış ama asla unutulmamış,  ilk anlar, ilk bakışlar… son anlar, son bakışlar,  İlk aşklar ve ayrılıklar.. her şey bu ilk ve sonların arasında gizli… büyük kavuşmalar ve hiç istenmiyen vedalar…başarılar, ve hayal kırıklıkları, sahip olmak istediğimiz hayeller ve uğrunda verdiğimiz amansız mucadeleler, yakaladığımız yada kaçırdığımız fırsatlar….  yüreğimizin bir kuş gibi kanat çırptığı ve  her seferinde gerçek sandığı yalancı baharlar…ve karakışlar… hayellerin, gerçeklerin, umutların ve sevinçlerin üzerine çökmüş,  katran karası, hüzün yüklü kara bulutlar… sevgisizliğe mahkum edilmiş zamanlar… tutunduğumuz tüm güzellikleri öldürmeye çalışan gönüllü cellatlar… hepside aynadalar ve bir aradalar… görebiliyormusunuz hepsini? Neler hissediyorsunuz? Geçmiş, kapkara bulutlar ve hüzün yağmurlarıyla mı çöktü üzerimize? Gözlerimizmi doluyor? Pişmanlıklar aklımızı başımızdan mı alıyor? Yaşadığımız şu anın huzuru, geçmişin hüznüylemi savaşıyor? Yoksa, söylediğimin aksine, geçmişimizde  mutluluk dolu, pişmanlıklardan, korkulardan, acı ve sıkıntılardan uzak yaşanmışların, tatlı hatıraları ve bu hatıraların tarifi mümkün olmayan huzurumu sarıyor yüreğimizi?  Ve bu tarifsiz huzur destekliyormu geleceğe dönük hayellerimizi?

Her ne hal içerisinde olursak olalım, geleceğimizi, geçmişin pişmanlıklarına,  korkularına ve  acı hatıralarına teslim etmeyelim…Geçmişte susmak, şu anda yaşamak ve gelecekte coşmak zamanıdır şimdi…   Kısacık ömre geniş anlamlar katmak, küçücük cümlelere derin manalar kazandırmaktır hayatın gayesi,  zamandır bunu öğrenebilmenin tek çaresi…ve yaşanılan acı yada tatlı tecrübelerdir bunların yegane öğreticisi…

Çocukluğumuz bir masal, gençliğimiz bir hayal gibi geçti belkide…ve şu anda koskoca bir seneryo var elimizde… yazanı, yöneteni ve oynayan kaharamanı biziz  ve bu bilinçle yaşadığımız şimdiki anı sahiplenmeliyiz… Şimdiki an… geçmişin pişmanlığı, geleceğin kaygıları yada, mazinin güzel hatıraları ile  geleceğin umutlu bakışları arsında tam ortada bir yerlerdedir, aynalara sorun onlar gösterir…

Zaman, her şeyin değerini bilmemeizi sağlayan…

Zaman, ögrettikleriyle, insanı acziyet ve zayıflıktan arındıran..

Zaman, en büyük acılara ve yaralara merhem olan …

Zaman, Kendi sırlarını içinde saklayan..

Zaman, tevekkül, şükür ve tevazunun hocası…

Zaman, yaşanmışları, yaşanılanları, yaşanılacakları içinde barındıran…akıl almaz bir mekan…

Zaman, hükmedilmesi imkansız bir derin kavram…

Zaman, bilirim, şu aciz aklımla seni tam manasıyla  anlayamam…

                                                                                                   Yako

27/2/2007 - Gerçek Sahtelikler...(Dostlar İstedi Diye ....)

Çok zor geliyor artık yalnız olmak, çevrendekilere içindeki  fırtınaları anlatamamak, onların basit düz mantıklarına katlanmak, geçici dünyanın sahtre renkleri ve yapay zevkleri karşısında sarhoş olmalarını anlayamamak… istediğin anda sarılacağın bir dost bulamamak, sarılamamak, omuzuna yaslanıp ağlıyamamak… derin gözlerinde kaybolupta huzur bulamamak… çok zor, çok ağır geliyor artık…

Öyle zor ki, seni seviyorum diyen yüreklerin, sahteliğini ve yüzeyselliğini görmek, hiçbir zaman karşılığını göremiyeceğini bildiğin derinlikte karşılık vermek ve sevmek… beni anladıklarını sandıkları anlarda tebessüm edip, yalnızlığımı hissettirmemek…

Öyle zor ki, görmek, susmak, tek başına düşünüp, tek başıma yaşamak zorunda olmak… her gün bencil kalabalıklar içerisinde, kazanma ve sahip olma hırsının telaşında, aslından uzaklaşmış bedenler ortasında kalmak, huzurlu yaşamanın savaşında olmak… yara almak, bağırmak, acı duymak ama sesini duyuramamak…

Kanserli bir hastanın sekarat anı gibi geliyor şu dünyanın yaşadığımız andaki tabiat ve zamanı…. Ve nefret ediyorum, dünyanın sonu geldi ile başlayan cümlelerden, böyle söyleyipte hiçbir şey yapmayan beyinlerden…

 O kadar sıkılım ki; Toplumun  iki yüzlülüğünden, sahte duyarlılıklarından…… her telden çalan, ve her telden oynayan, fikir dansözlerinden ve kendi acziyetlarini gizleyebildiklerini sandıkları maskelerinden…

Evet biliyorum, herkesin kendine göre büyük  acıları, bitip tükenmek bilmeyen hayat kavgaları, unutamadıkları aşkları, vazgeçemedikleri sevdaları, bir türlü aşamadıkları korkuları var….  uğruna kimliklerinden, kişiliklerinden, değerlerinden tavizler verdikleri, hiç yorulmadan peşinden koşturdukları tutkuları var…

İşte belkide sadece bu yüzden, en içten tebessümlerimizi, güvensizlik ve samimiyetsizlikten doğan kaygılarımızın altında saklıyoruz… ne kaygısızca sevebiliyor, nede, taaa yüreğimizin derinliklerinden gelen sevgi yüklü cümleler kurabiliyoruz… çünki korkuyoruz…  riya, kibir, günah kokan nefeslerin, ben merkezciliğin, düşüncesizliğin, bencilliğe teslim olmuş hayellerin, tam ortasında yaşıyoruz ve korkuyoruz….

Hayır, hayır bu gün karamsar değilimmmm, sadece birazdaha gerçekçiyim…. Size yalanmı söyliyeyim, bir güneş kadar ortada olan, ve en az çöldeki sıcaklığı kadar can yakan, tüm güzellikleri kasıp kavuran,  bu gerçekleri nasıl gizleyeyim?

Yok yok, ben sevmedim bu düşünceleri, bir türlü benimseyip kabul edemedim tüm bu gerçekleri… Hemen yatıp uyumalıyım…..Uykumda,  bir yürek dokunmalı yüreğime, ara sıra gelip sadece rüyalarımda yaptığı gibi, dokunmalı yüreğime, yüreğiyle…

Yakınlardayım, farkında değilsin ama ben senin hep yanındayım ve bir gün elimi uzatacağım eline ve gerçek anlamlar yükleyeceğim hayellerine demeli, beni öyle sınısız, öyle kaygısız sevmeli, bunu yüzüne her bakışımda hissettirmeli, gözlerinde kaybolmalıyım, ve bu rüyanın huzuru yüreğimde uyanmalıyım….  her şeyi unutmalıyım, uyanınca, yeniden hayellere sarılmalıyım, sarılmalıyım ki, kalbim yeniden huzura kavuşsun, bu huzurla tüm istek ve arzularım ilahi rıza yolunda buluşsun, yüreğim yeniden, yaşayacak olduğum güzelliklerle coşsun, coştukça tüm bu çirkinliklere karşı koyacak gücü yeniden bulsun, bu güçle, sahte tebessümler, yalancı samimiyetler, bir kene gibi kalpteki huzuru emen, dost yüzlü riyakar maskeler sağ sola savruşsun… aklım ve kalbim kaybettiği ahenge yeniden kavuşsun…

                                                                          Yako